lim τείνει στο + άπειρο

National. High Violet. 11/10

Είναι αδύνατον να διαλέξεις το καλύτερο LP των National. Το χειρότερο ναι, αυτό γίνεται. Το καλύτερο όμως όχι. Δεν μπορείς. Άρα το ότι επιλέγω να ασχοληθώ με το High Violet είναι απλώς τυχαία επιλογή από 6 LP και δύο EP (εκ των οποίων το Virginia EP είναι ουσιαστικά LP). 
Κατ' αντιστοιχία είναι αδύνατο να εντοπίσεις το καλύτερο τραγούδι του High Violet επειδή πρέπει να απαντήσεις στο ερώτημα ποιό είναι το δυνατό σημείο του συγκροτήματος: είναι η φωνή, είναι η σύνθεσή, είναι οι στίχοι; Άρα πώς να κρίνω; Μήπως από το ποιο τραγούδι τραγουδάω συνήθως; Απ! Φτάσαμε κάπου: οι National είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που τα τραγούδια τους τραγουδιούνται. Που τους κουβαλάς μέσα σου. Που σε στοιχειώνουν, που σε καταδιώκουν, που σε κοιτάν, που σου θυμίζουν, σε κάνουν να κατανοείς τον κόσμο γύρω σου -you find comiseration in everyone's eyes-, που σου συμπαραστέκονται, που ερμηνεύουν, που κουρσεύουν τα λόγια σου. 
Είναι οι στίχοι λοιπόν. Little faith follow me. Leave our red Southern souls. Ο Berninger δεν γράφει στίχους για τραγούδια. Είναι ποιητής/ανατόμος. Καταδύεται στα άδυτα της σύγχρονης δυτικής ψυχής όχι για να την κρίνει αλλά για να κατανοήσει τα κίνητρα της και μετά να τα ειρωνευτεί, να τα περιπαίξει, να τα κάνει θηλιά και να κρεμαστεί. Για να μπορέσει να αγαπήσει, να μισήσει, να βρίσει (κυρίως γυναίκες), για να δοξάσει την αστική μελαγχολία, για να αγκαλιάσει τον ελιτισμό, την πολυπλοκότητα, την ευφυία. Το High Violet είναι δημιούργημα ευφυούς σχεδιασμού και αισθητικής, κατάλληλο για τις γκαλερί και τις κρεβατοκάμαρες των μεγαλουπόλεων της Δύσης (ναι με κεφαλαίο) και αυστηρώς ακατάλληλο για ιδρωμένες πίστες. Το High Violet είναι γκουρμέ. Δεν σερβίρεται σε ταβέρνα. Σε καντίνα ίσως. 
Και ακόμα μιλάμε για τους στίχους. Οι οποίοι εκφέρονται από τις φωνητικές χορδές του Matt Berninger. All our lonely kicks are getting harder to find τραγουδάει απαλά με σταθερή γλυκιά μπάσα φωνή ο Matt. Οι National δε θα ήταν τίποτα χωρίς τη φωνή του Berninger. Και μαντινάδες να έγραφε, οι National θα ήταν πετυχημένοι χάρη στη χροιά της φωνής αυτού του άντρα. Ο βαρύτονος Matt καταφέρνει και χρωματίζει τους τόνους του τόσο αρμονικά σε σχέση με τη θεματολογία των τραγουδιών που σε παρασέρνει σε μια λυτρωτικά τραγική σχέση. Φρικτή Αγάπη. 
Τι έχει μείνει; Το κυριότερο, η μουσική. Αυτή έχει αφεθεί στα χέρια των δίδυμων Dressner. Αρκεί βέβαια τα άλλα δύο αδέλφια, οι Devendorf, να κάνουν τη δουλειά τους: να χτίσουν ένα παλλόμενο υπόβαθρο όπου θα γλιστράν οι αστρικές εξάψεις των keyboards και των όλο και πιο υποχωρούντων κιθάρων. Και από το High Violet και μετά, οι ανερχόμενες ανάσες των πνευστών. Αν κάτι καθορίζει πλέον τον ήχο των National είναι ο πλούτος που παρέχουν απλόχερα τα πλήκτρα τα πνευστά και τα έγχορδα. Υπ αυτήν την έννοια το συγκρότημα κάνει έναν στρατηγικό μουσικό ελιγμό και αντικαθιστά ροκ κιθάρες με "καθωσπρέπει" όργανα. Και του βγαίνει 100%. Η εποχή της συνθετικής ωριμότητας είναι εδώ και τους ευχαριστούμε που μας την προσφέρουν. 
Δεν μιλήσαμε για τα τραγούδια του δίσκου. Ένα προς ένα. Θα έπρεπε; 
Ναι. Πρέπει. Είναι επιτακτική ανάγκη επειδή αυτά θα μας σώσουν. Ίσως κι όχι. Στο κάτω κάτω, Ι'm a confident liar.