Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

lim τείνει στο + άπειρο



National. High Violet. 11/10

Είναι αδύνατον να διαλέξεις το καλύτερο LP των National. Το χειρότερο ναι, αυτό γίνεται. Το καλύτερο όμως όχι. Δεν μπορείς. Άρα το ότι επιλέγω να ασχοληθώ με το High Violet είναι απλώς τυχαία επιλογή από 6 LP και δύο EP (εκ των οποίων το Virginia EP είναι ουσιαστικά LP). 
Κατ' αντιστοιχία είναι αδύνατο να εντοπίσεις το καλύτερο τραγούδι του High Violet επειδή πρέπει να απαντήσεις στο ερώτημα ποιό είναι το δυνατό σημείο του συγκροτήματος: είναι η φωνή, είναι η σύνθεσή, είναι οι στίχοι; Άρα πώς να κρίνω; Μήπως από το ποιο τραγούδι τραγουδάω συνήθως; Απ! Φτάσαμε κάπου: οι National είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που τα τραγούδια τους τραγουδιούνται. Που τους κουβαλάς μέσα σου. Που σε στοιχειώνουν, που σε καταδιώκουν, που σε κοιτάν, που σου θυμίζουν, σε κάνουν να κατανοείς τον κόσμο γύρω σου -you find comiseration in everyone's eyes-, που σου συμπαραστέκονται, που ερμηνεύουν, που κουρσεύουν τα λόγια σου. 
Είναι οι στίχοι λοιπόν. Little faith follow me. Leave our red Southern souls. Ο Berninger δεν γράφει στίχους για τραγούδια. Είναι ποιητής/ανατόμος. Καταδύεται στα άδυτα της σύγχρονης δυτικής ψυχής όχι για να την κρίνει αλλά για να κατανοήσει τα κίνητρα της και μετά να τα ειρωνευτεί, να τα περιπαίξει, να τα κάνει θηλιά και να κρεμαστεί. Για να μπορέσει να αγαπήσει, να μισήσει, να βρίσει (κυρίως γυναίκες), για να δοξάσει την αστική μελαγχολία, για να αγκαλιάσει τον ελιτισμό, την πολυπλοκότητα, την ευφυία. Το High Violet είναι δημιούργημα ευφυούς σχεδιασμού και αισθητικής, κατάλληλο για τις γκαλερί και τις κρεβατοκάμαρες των μεγαλουπόλεων της Δύσης (ναι με κεφαλαίο) και αυστηρώς ακατάλληλο για ιδρωμένες πίστες. Το High Violet είναι γκουρμέ. Δεν σερβίρεται σε ταβέρνα. Σε καντίνα ίσως. 
Και ακόμα μιλάμε για τους στίχους. Οι οποίοι εκφέρονται από τις φωνητικές χορδές του Matt Berninger. All our lonely kicks are getting harder to find τραγουδάει απαλά με σταθερή γλυκιά μπάσα φωνή ο Matt. Οι National δε θα ήταν τίποτα χωρίς τη φωνή του Berninger. Και μαντινάδες να έγραφε, οι National θα ήταν πετυχημένοι χάρη στη χροιά της φωνής αυτού του άντρα. Ο βαρύτονος Matt καταφέρνει και χρωματίζει τους τόνους του τόσο αρμονικά σε σχέση με τη θεματολογία των τραγουδιών που σε παρασέρνει σε μια λυτρωτικά τραγική σχέση. Φρικτή Αγάπη. 
Τι έχει μείνει; Το κυριότερο, η μουσική. Αυτή έχει αφεθεί στα χέρια των δίδυμων Dressner. Αρκεί βέβαια τα άλλα δύο αδέλφια, οι Devendorf, να κάνουν τη δουλειά τους: να χτίσουν ένα παλλόμενο υπόβαθρο όπου θα γλιστράν οι αστρικές εξάψεις των keyboards και των όλο και πιο υποχωρούντων κιθάρων. Και από το High Violet και μετά, οι ανερχόμενες ανάσες των πνευστών. Αν κάτι καθορίζει πλέον τον ήχο των National είναι ο πλούτος που παρέχουν απλόχερα τα πλήκτρα τα πνευστά και τα έγχορδα. Υπ αυτήν την έννοια το συγκρότημα κάνει έναν στρατηγικό μουσικό ελιγμό και αντικαθιστά ροκ κιθάρες με "καθωσπρέπει" όργανα. Και του βγαίνει 100%. Η εποχή της συνθετικής ωριμότητας είναι εδώ και τους ευχαριστούμε που μας την προσφέρουν. 
Δεν μιλήσαμε για τα τραγούδια του δίσκου. Ένα προς ένα. Θα έπρεπε; 
Ναι. Πρέπει. Είναι επιτακτική ανάγκη επειδή αυτά θα μας σώσουν. Ίσως κι όχι. Στο κάτω κάτω, Ι'm a confident liar. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...