OF MUSIC AND GROUPS

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

"HOBOSAPIENS" John Cale Η μουσική πεθαίνει την στιγμή που γράφεται. Ετσι προέρχεται κι η ακόρεστη πείνα για το νέο. Γράφουνε (οι άλλοι) κι ακούμε (εμείς) μουσική, για να ξορκίσουμε τον θάνατο. Μετά ακούμε τους απόηχους στα μνημόσυνα , τα οποία επαναλαμβάνονται περιοδικά. Σε ένα από αυτά για την ανάπαυση της ψυχής μας, (σε τόπο φωτεινό, χλοερό, τόπο αναψύξεως όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός - αλλιώς αγροκτήματα αροζα) ,ακούμε και μουρμουρίζουμε το "Hobosapiens" το υ John Cale (μεγάλη η χάρη του). Είσαι ο John Cale (ας πούμε) ,είναι 2003 , είσαι 62-63 χρονών , έχεις κάνει (και γράψει) τα πάντα, είσαι στο hall of fame , έχεις αποδοχή (βέβαια νοιώθεις και καπελωμένος και υποτιμημένος) και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Από το 1996 που είχες κυκλοφορήσει το "walking on Locust" , που δεν πολυάρεσε... δεν έχεις προσωπική δουλειά παρά συνεργασίες (όχι με τον eno ήταν το 1990). Τρώγεσαι λέμε... κι εκεί ως παλιόσκυλος πρέπει να αποδείξεις ότι μπο...

"μαμά μεγαλώνω" - "Vintage Violence" (1970) Όταν γίνονται επίκαιρα, ερωτήματα-διαπιστώσεις όπως , "μαμά μεγαλώνω" , "τι-ποιος είναι πρωτοπορία;" τότε παίρνουμε το χαπάκι μας... Σήμερα απάντηση θα δοθεί, από τον John Cale και την πρώτη του σόλο κυκλοφορία "Vintage Violence" (1970) Πλέον είναι γνωστή η πολυσχιδής δραστηριότητα του john cale. Κι η πορεία του το ίδιο και η μουσική του.  Αυτό που τον χαρακτήριζε λόγω των κλασσικών σπουδών στην μουσική, ήταν η βιόλα... και η στάμπα του πρωτοποριακού . (οκ κι οι Velvet...) Παρόλα αυτά το σόλο "αριστούργημα" του ήταν ( ; ) το "Paris 1919". Πιο ποπ δεν γίνεται (συμβατικό) Λοιπόν αν πρωτακούσει κάποιος σήμερα το "Paris 1919" θα πει, "τι ωραία, φρέσκια ,σύγχρονη μουσική" κι όταν του πουν για 1973 θα ξαναπεί ,"οκ είναι διαχρονικό". Μεταξύ του "vintage violence" και του "Paris 1919" μεσολάβησε το "The academy in P...

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...

Ο δίσκος αυτός είναι η ακλόνητη μαρτυρία ότι υπάρχουν είδη δυστυχίας στη ζωή που αυτοεπιβάλλονται με σκοπό να βιωθούν ως μορφή ανωτερότητας.  Κάποιος πρέπει να πει στον Father John Misty -κατά κόσμον J . Tillman - ότι και εμείς βιώνουμε τη δυστυχία, αλλά το ξεπερνάμε επειδή αφενός συμβιβαζόμαστε με το αναπόφευκτο της βλακείας, της ανικανότητας και της ιδιοτέλειας της ανθρώπινης φύσης και αφετέρου επειδή έχουμε και δουλειές αλλά και επειδή διατηρούμε την ικανότητα  που και που να απολαμβάνουμε μικρές δόσεις ευτυχίας. Η οποία συχνά είναι προϊόν του παρόντος και του μέλλοντος και όχι κάτι που χάθηκε ή που μας αποσπάθη βιαίως κάπου εκεί τη στιγμή της γέννας. Βέβαια, οι προηγούμενες γραμμές μπορεί να μην σας εκφράζουν. Για το λόγο αυτό κάντε το παρακάτω τεστ: απαντήστε στις ερωτήσεις που ακολουθούν με ΝΑΙ ή ΟΧΙ. -Σας αρέσει να γκρινιάζετε ατέλειωτα για όλα τα στραβά στη ζωή; -Μπορείτε να αραδιάζετε συνεχώς ψυχαναλυτικές μπουρδολογίες για να ψευτοδικαιολογείτε τα δε...

Pure Comedy του Father John Misty. Είναι είτε ότι καλύτερο γράφτηκε φέτος είτε ότι χειρότερο. Είτε το δοξάζεις είτε το πετάς. Κατά βάση -δυνητικά- επαναπροσδιορίζει την σχέση μας με την μουσική. Και όχι μόνο. Με την ζωή. Με την ζωή όπως έχει γίνει. Αγχωτική, ανήσυχη, εγωπαθής, ανούσια. Εκτός ισορροπίας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματικά ακούσατε έναν δίσκο. Αργά, συνειδητά. Όπως τότε που ήσασταν μικροί. Που ήσασταν αταύτιστοι και άγγραφοι. Που δεν σας πίεζε ο χρόνος.  Δεν σας πίεζε επειδή δεν τον είχατε χαρίσει στους αγύρτες του εμπορίου. Ακόμα δεν το έχω ξεκαθαρίσει τι θα κάνω μ αυτόν τον δίσκο. Θα τον στείλω στο διάολο ή θα τον αγαπήσω. Μην ξεχνάτε ότι ένας δίσκος είναι όπως ένα βιβλίο. Ή μήπως όχι. Εξαρτάται από τον δίσκο. Όπως ακριβώς και από το βιβλίο. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να ξεμάθουμε. Αρκετά μάθαμε.  Για αρχή θα συζητήσουμε το 13λεπτο (sic) Leaving LA. Το τραγούδι δεν υφίσταται άνευ των στίχων. Είναι σα να αποτελεί πρόσχημα για να διαβαστούν. Οι συγκεκ...