DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος.

Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου (Kaput) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer τον αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμείς θα είμαστε από κάτω και θα χειροκροτάμε. Όμως το ξαναλέω: σ αυτό το LP φίλε Dan τρόμαξες από την γλύκα του προηγούμενου LP σου  και προσπάθησες να επανέλθεις στην ηχητική αταξία.

Παρόλα αυτά, ακόμα και μέσα στον αντικοινωνικό ιδιοσυγκρασιασμό που διακρίνει τον συγκεκριμένο δίσκο (το Times Square σε τρεις εκδοχές. Ήμαρτον!), ο καναδός καλλιτέχνης καταφέρνει και γίνεται σαλονάτος κοσμοπολίτης. Έχει μερικά τραγούδια εξαιρετικά, όπως το Dream Lover ή το Archer on the Beach ή το Solace's Bride ή το Bangkok. Το χαρακτηριστικό αυτών των τραγουδιών είναι ότι η μελωδική γραμμή που τα διαπερνά ΔΕΝ είναι θαμμένη κάτω από έναν τόνο άναρθρα έγχορδα, βιόλες, βιολιά, στρυφνά σαξόφωνα, τρομπέτες και μπόνγκος που ο Dan τα χρησιμοποιεί στα άλλα τραγούδια για να κρύψει την ικανότητα του να γράφει προσιτά.  Δύο κόσμοι χτυπιούνται μέσα του (δεν ξέρω γιατί που ήρθαν στο μυαλό οι Φατμέ) και εμείς ξέρουμε ότι τον θέλουμε στα σαλόνια. Στα σαλόνια γιατί μόνο από εκεί θα μπορέσει να χαλάσει το παρκέ (αυτό μόνο θέλουμε, να γρατσουνίσουμε τα σαλόνια. Τίποτα παραπάνω, ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας)

Κατά τα άλλα ο Bejar παραμένει συνθετικά και ποιητικά ένας από τους καλύτερους σύγχρονους καλλιτέχνες. Οι στίχοι του είναι σύντομοι και αιματηρά εύστοχοι, δεν έχει να βγάλει κανένα κόμπλεξ και ξέρει να πετάει επεξεργασμένα θραύσματα από διαμάντια, φαινομενικά ασύνδετα που αν σκύψεις θα διακρίνεις ότι ανήκουν σε έναν ωρολογιακό μηχανισμό που σφύζει από ευαισθησία, αιχμηρότητα και ρεαλισμό. Ο Destroyer ξέρει να γράφει εγκόσμιες μελωδίες στα όρια του εκτροχιασμού. Και εκεί ακριβώς τον θέλουμε. Να ισορροπεί στη λεπτή επιφάνεια που βάφει την ανατολή μόλις σκάει ο ήλιος που ποτέ δεν ανατέλλει. Σαν τον εξτρέμ που συνέχεια κινείται με άνεση πάνω στη γραμμή του άουτ και στο τέλος βγάζει τη σέντρα ακριβείας, ρίχνουμε την κεφαλιά και ...η μπάλα στο δοκάρι. Κάντο σαν τον Ζάετς ρε Dan.