Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)



Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος.
Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου (Kaput) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer τον αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμείς θα είμαστε από κάτω και θα χειροκροτάμε. Όμως το ξαναλέω: σ αυτό το LP φίλε Dan τρόμαξες από την γλύκα του προηγούμενου LP σου  και προσπάθησες να επανέλθεις στην ηχητική αταξία.
Παρόλα αυτά, ακόμα και μέσα στον αντικοινωνικό ιδιοσυγκρασιασμό που διακρίνει τον συγκεκριμένο δίσκο (το Times Square σε τρεις εκδοχές. Ήμαρτον!), ο καναδός καλλιτέχνης καταφέρνει και γίνεται σαλονάτος κοσμοπολίτης. Έχει μερικά τραγούδια εξαιρετικά, όπως το Dream Lover ή το Archer on the Beach ή το Solace's Bride ή το Bangkok. Το χαρακτηριστικό αυτών των τραγουδιών είναι ότι η μελωδική γραμμή που τα διαπερνά ΔΕΝ είναι θαμμένη κάτω από έναν τόνο άναρθρα έγχορδα, βιόλες, βιολιά, στρυφνά σαξόφωνα, τρομπέτες και μπόνγκος που ο Dan τα χρησιμοποιεί στα άλλα τραγούδια για να κρύψει την ικανότητα του να γράφει προσιτά.  Δύο κόσμοι χτυπιούνται μέσα του (δεν ξέρω γιατί που ήρθαν στο μυαλό οι Φατμέ) και εμείς ξέρουμε ότι τον θέλουμε στα σαλόνια. Στα σαλόνια γιατί μόνο από εκεί θα μπορέσει να χαλάσει το παρκέ (αυτό μόνο θέλουμε, να γρατσουνίσουμε τα σαλόνια. Τίποτα παραπάνω, ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας)

Κατά τα άλλα ο Bejar παραμένει συνθετικά και ποιητικά ένας από τους καλύτερους σύγχρονους καλλιτέχνες. Οι στίχοι του είναι σύντομοι και αιματηρά εύστοχοι, δεν έχει να βγάλει κανένα κόμπλεξ και ξέρει να πετάει επεξεργασμένα θραύσματα από διαμάντια, φαινομενικά ασύνδετα που αν σκύψεις θα διακρίνεις ότι ανήκουν σε έναν ωρολογιακό μηχανισμό που σφύζει από ευαισθησία, αιχμηρότητα και ρεαλισμό. Ο Destroyer ξέρει να γράφει εγκόσμιες μελωδίες στα όρια του εκτροχιασμού. Και εκεί ακριβώς τον θέλουμε. Να ισορροπεί στη λεπτή επιφάνεια που βάφει την ανατολή μόλις σκάει ο ήλιος που ποτέ δεν ανατέλλει. Σαν τον εξτρέμ που συνέχεια κινείται με άνεση πάνω στη γραμμή του άουτ και στο τέλος βγάζει τη σέντρα ακριβείας, ρίχνουμε την κεφαλιά και ...η μπάλα στο δοκάρι. Κάντο σαν τον Ζάετς ρε Dan.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...