Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods

Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck.

Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι:

9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, πιο πολύπλοκοι συνθετικά, πιο εφιαλτικοί, χωρίς να απωλέσουν τη χαρακτηριστική αμεσότητά τους, αλλά χωρίς μουσικότητα πια. Μεγάλο asset η φωνή τους τραγουδιστή που, σε αντίθεση με κάποιους που θα συναντήσουμε παραπάνω, (και παίζει στις επόμενες εξετάσεις να τους συναντήσουμε παρακάτω!) μαλακώνει τον ηχητικό ζόφο. Και τελευταίως (μάλλον λόγω ηλικίας, δεν αντέχω τον πολύ ζόφο). Θαυμάστε τους:

Ιδού και ο ζόφος που λέγαμε:

8)RADICAL ROMANTICS,Fever Ray. Και κάπως έτσι είναι. Η Σουηδέζα Fever Ray ακούγεται και γλυκά ριζοσπαστική και κάπου κάπου ρομαντική. Πώς;-->ξαναφέρνοντας στη μουσική αυτά που μας έχουν λείψει: μυστήριο, εφευρετικότητα, ομορφιά και ενδιαφέρον.

Πολύ όμορφο το Shiver με την εξαιρετική α λα Cindy Lauper φωνή και τα τρελά ηχητικά εφέ. Συνεχίζουμε με την ιδιότυπη πρότασή της.

Τρίτον και τελευταίον απ το Radical Romantics το Even it Out, το καλύτερο single, μέχρι στιγμής, της χρονιάς.

7)DEAD MEAT: The Tubs. Τρύπες, REM, Jam και Feelies μαζί. Εξαιρετικό κιθαριστικό γκρουπ απ το Λονδίνο (όχι δεν είναι από το κολλεγιακό ροκ των ΗΠΑ).

Ακούμε το ομώνυμο του δίσκου το οποίο θυμίζει Wedding Present! Οι τύποι έχουν λιώσει τα πάντα και χτυπάν το καλούπι με μανία και ότι βγει.

6)FOLLOW THE CYBORGS: Miss Grit Miss Grit. Τώρα, αυτή είναι Σουηδέζα, δε θυμάμαι.Σε κάθε περίπτωση η Miss Grit αποτελεί την αρτιότερη πρόταση του 2023: ποιοτική, ρυθμική, νεωτερική χωρίς να επιδιώκει να γίνει ενοχλητική. Ότι πιο άρτιο (το έχω πει αυτό, έτσι;) και σύγχρονο άκουσα αυτούς τους 3 μήνες.

Τώρα μου ήρθε: η Miss Grit είναι ΝΚορεάτικης καταγωγής και εδώ άδει στην μητρική της γλώσσα.Δεν ξέρω τι λέει αλλά το λέει τέλεια

5)GIGI'S RECOVERY: The Murder Capital. Στρυφνότεροι, ποιοτικότεροι, ηλεκτρονικότεροι και με ένα μεγάλο πρόβλημα και λύση μαζί: η άτεχνη φωνή του τραγουδιστή που του αφαιρεί μελωδία και τους χαρίζει παράσημα μιζέριας, νόμισμα ιδιαίτερης ανταλλακτικής αξίας σε certain quarters.

Άτεχνος, ξάτεχνος, μας καρφώνει στον τοίχο

Μην κάνετε την εικονική πραγματικότητα πραγματικότητα

4)SOMEBODY's CHILD: Somebody's Child. Ιρλανδοί, επικοί (anthemic), ακόλουθοι του Sam Fender. Κάθε τραγούδι τους άδεται άνετα, πάλλεται, γεμίζει τον χώρο. Οι στίχοι τους σκληροί, διερευνητικοί, Γενικώς το καλύτερο φετινό ντεμπούτο. Θυμίζουν (ο πληθυντικός είναι της ευγένειας, βασικά πρόκειται για one man show) και Strokes. Cause I need ya!!!

Δεν έχω ξανακούσει τέτοιον παλμό φέτος.

Mεγάλο mainstream σε μια εποχή που κυριαρχείται από κακιτέχνες ατάλαντους που νομίζουν ότι τα βυζιά, τα μπράτσα, η γκαύλα και ο τσαμπουκάς υποκαθιστούν την έλλειψη έμπνευσης

Τραγουδένια τραγούδια

Ακούστε, ξεκοιλιάστε τις προκαταλήψεις σας. Τους βλέπω στο Νο 1. Τεσπα. Προς το παρόν στο 4.

3)YOU NEVER KNOW: The Flyying Colours. Αυτοί είναι (προς το παρόν) πάνω από τους Somebody's child επειδή ακόμα θέλω να πιστεύω ότι το ψυχεδελέ shoegaze αξίζει πιο πολύ απ την χαρά. Σε κάθε περίπτωση οι Flyying Colour γεμίζουν το δωμάτιο, την καρδιά μας και την ψυχή μας

Ταξίδι κανονικό

Λοιπόν, οι τύποι άξια στο νο 3. Εξαιρετικό τέμπο, χτίστες μεγάλων χώρων και αντηχήσεων

Ευλόγησον Δέσποταααααααααααα

Μάστορες της πληρότητας και της αδειοσύνης ταυτόχρονα

Δεν είναι οι Ride, είναι οι FLyying Colours και το μεγάλο Modern Dreams. Τελικά οι τύποι υπερβαίνουν το dream shoe του παρελθόντος γεμίζοντας την λιγοψυχία του με ζεστό χώμα

2) THIS STUPID WORLD: Yo La Tengo. Μας παν κολοφεράτζα, μόνο που ακούς τον Caplan (κατά τα άλλα ανευφυή άνθρωπο) να τραγουδάει until we all break...

Εδώ, 30 χρόνια μετά, οι Sonic Youth μένουν με κρεμασμένα σαγόνια και όλοι παρακαλούμε για ψηλότερα. Πόσο. Μέχρι τα άστρα, μέχρι έκεί που θα μας εκτοξεύσουν τα διπλά φωνητικά, οι τριπλές κιθάρες τα πολλαπλά βύσματα που κούμπωσε ο καθυστερημενος Caplan

Πριν περάσουμε στο Νο 1, ας ακούσουμε ένα από τα πιο πλήρη καλλιτεχνήματα του 23. Αντηχεί, επειδή έχει κούφιο πυρήνα. Κούφιο για να χωρέσουμε εκεί μέσα, να κρυφτούμε σε εμβρυϊκή στάση. Η φωνή της ντράμερ γιαγιάς καθηλώνει, τα ηλεκτρονικά ξεκαρφώνουν τις πρόκες που μας κρατάν καθηλωμένους

1)DID YOU KNOW THERE'S A TUNNEL UNDER OCEAN BLVD: Lana Del Ray. Δεν το ήξερα αγάπη μου. Σ ευχαριστώ. Εκεί θα κρυφτούμε και θα το κάψουμε! Τα βιολιά, τα βιολιά. Δεν είμαι απλώς προκατειλημμένος, είμαι μαγεμένος, σέρνομαι. Γαμησέ μας, Fuck me to Death που λέει η Lana

Δεν είναι μονο θέμα ρυθμού, μελωδίας, στησίματος. Ειναι (και) πάνω απ αυτά. Είναι το άγγιγμα, η κατανόηση, η καταβύθιση στον κόσμο που βασιλεύουν οι νεράιδες. Και για να γίνω και αντικειμενικός, η Lana ίπταται πάνω απ όλη τη σύγχρονη τραγουδοποιία επειδή την έχει δικιά της. Θα έπρεπε να γράψει το let's take a fly and see what's mine. Everything, of course, American Whore.

Ο τύπος είναι συγχρονος Ευαγγελιστής, πάστορας μάστορας, και η Lana ντύνει με τη φωνή του το κενό μέσα μας. Η οποία, δεν μου το βγάζεις απ το μυαλό, Τον έχει μέσα της.

Ναι, είναι αυτό το Paris Texas που θυμάστε. Σε αυτό αναφέρεται η...

Psychoamericana, την περιέγραψε το Pitchfork. Κλαψομούνα, την περιέγραψε ο φίλος μου ο Χατζάκης. Περιέργως κάποιοι έχουμε την ανάγκη της υποτονικής έντασης, αυτής που υποβόσκει σε ένα αναβράζον δισκίο που δεν ξέρεις αν θα λιώσει ή θα εκραγεί. Co

me on man, it's only vitamin! Τραγούδι γάμου και θυμίζει Kate Bush Εδώ κολλάει αυτούσιο το τραγούδι της Καναδής ραπερ. Και απογειώνεται. Όπως έγραψα και κάπου αλλού, η Lana έγινε άχρονη. Δεν δεσμέυεται από σχήματα του παρόντος ούτε από επιταγές της μουσικής βιομηχανίας είτε αυτές είναι πραγματικές είτε στο μυαλό μας.