Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Vintage Violence" (1970) john Cale


"μαμά μεγαλώνω" - "Vintage Violence" (1970)
Όταν γίνονται επίκαιρα, ερωτήματα-διαπιστώσεις όπως , "μαμά μεγαλώνω" , "τι-ποιος είναι πρωτοπορία;" τότε παίρνουμε το χαπάκι μας...
Σήμερα απάντηση θα δοθεί, από τον John Cale και την πρώτη του σόλο κυκλοφορία "Vintage Violence" (1970)
Πλέον είναι γνωστή η πολυσχιδής δραστηριότητα του john cale. Κι η πορεία του το ίδιο και η μουσική του. 
Αυτό που τον χαρακτήριζε λόγω των κλασσικών σπουδών στην μουσική, ήταν η βιόλα... και η στάμπα του πρωτοποριακού . (οκ κι οι Velvet...)
Παρόλα αυτά το σόλο "αριστούργημα" του ήταν ( ; ) το "Paris 1919". Πιο ποπ δεν γίνεται (συμβατικό)
Λοιπόν αν πρωτακούσει κάποιος σήμερα το "Paris 1919" θα πει, "τι ωραία, φρέσκια ,σύγχρονη μουσική" κι όταν του πουν για 1973 θα ξαναπεί ,"οκ είναι διαχρονικό".
Μεταξύ του "vintage violence" και του "Paris 1919" μεσολάβησε το "The academy in Peril" (1972) . Πιο περίεργη ισορροπία ανάμεσα στην κλασσική και στο ροκ ( ; ) δεν γίνεται. (πρωτοπορία)
Ετσι , ακούμε εκ των υστέρων (οκ δεν είμαστε κι αρχαίοι) το "vintage violence" και σε κάθε τραγούδι του φυσάει ο αέρας του ακυκλοφόρητου τότε "Paris 1919". Δεν ήταν πρωτοπορία σίγουρα και οι επηρεασμοί του φανεροί (byrds, brian wilson και λοιποί) .
Σημασία έχει να φυσάει αέρας και οι μελωδίες να μουρμουρίζονται . Όσο για την πρωτοπορία ,αυτή έχει να κάνει με την φόρμα. Ο John Cale τα κατέχει και τα δύο (ευτυχώς)
Παρεμπιπτόντως έχει γεννηθεί το 1942 και το το 2016 έβγαλε νέα δουλειά .
ΥΓ1 . Η απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα είναι η ίδια , "παιδί μου δεν έχει σημασία" (ξάπλωσε τώρα να σε σκεπάσω-σταυρώσω)
ΥΓ2 . Η ενασχόληση το 2017 με το "vintage violence" του 1970 είναι λόγω της διαχρονικότητας του και αυτό επειδή η οπτική μας είναι back to the future-εμπροσθοβαρής .
ΥΓ3. Στην αυτοβιογραφία του What's Welsh for Zen? δηλώνει ότι δεν υπήρχε "much originality" στο παραπάνω άλμπουμ. (ωχ, τι έγινε ρε παιδιά;)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

TULLAMARINES: UGLY CRY

Καλησπέρα σε μία Παρασκευή που δυσκολευόμαστε να βρούμε κάτι καλό καινούργιο. Ξεχωρίζω το Ugly Cry των Αυστραλών Tullamarines το οποίο βέβαια απέχει απ το να καταφέρει αυτό που θέλουμε από τα καινούργια άλμπουμς: να μας ενθουσιάασει. Παρόλα αυτά, οι Tullamarines μας χαρίζουν αρκετές στιγμές με χαρά, ένταση και μελωδία. Αν το σκεφτείτε, πόσοι σύγχρονοι καλλιτέχνες μπορούν να το κανουν αυτό; Ακούμε Head Roll Back. Αξίζει μία ακόμα γεύση από ένα γκρουπ που αν καταφέρει και ηρεμίσει θα καταφέρει να βγάλει ένα album γεμάτο με διαμαντάκια όπως το Taller που ακούμε:

SPINNING COIN: PERMO 7,5/10

Σας κούρασαν οι ευαίσθητες φολκ μπαλάντες/νιαουρίσματα που κατακλύζουν όλες τις ψαγμένες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς; Είστε στα όρια νευρικής κρίσης κάθε φορά που ακούτε το νέο ευαίσθητο ντουέτο ή τη νέα εύθραυστη τραγουδοποιό να γρατσουνάει με τα λεπτά νυχάκια της την ακουστική της κιθάρα και να ηχογραφεί κατά τον πιο πιασάρικο ρομαντικό DIY τρόπο το νέο lo-fi αριστούργημα;  Ταυτόχρονα όμως έχετε μπουχτίσει από το αλήτικο νεοϋορκέζικο ροκ που απαυθύνεται στα ζόρικα αγοράκια που θέλουν να ψωνιστούν με στάρλετς του Χόλυγουντ (λέγε με Strokes) ή να αναβιώσουν εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί (λέγε με White Stripes);  Δεν ξέρετε τι θέλετε απλώς είστε σίγουροι ότι αν το ακούσετε θα το καταλάβετε; ΟΚ. Εδώ σας έχω, κυρίες και κύριοι ιδού το πιο πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα μπάντας: οι Spinning Coin και το ασύμετρο και αλλοπρόσαλο Permo. Μου θυμίζει Go-Betweens: οταν έγγραφε ο Forster ενθουσιζόμουν όταν έγραφε ο άλλος ήθελα να σπάσω τον δίσκο. Τα ίδια και με τους Husker D...