Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Vintage Violence" (1970) john Cale


"μαμά μεγαλώνω" - "Vintage Violence" (1970)
Όταν γίνονται επίκαιρα, ερωτήματα-διαπιστώσεις όπως , "μαμά μεγαλώνω" , "τι-ποιος είναι πρωτοπορία;" τότε παίρνουμε το χαπάκι μας...
Σήμερα απάντηση θα δοθεί, από τον John Cale και την πρώτη του σόλο κυκλοφορία "Vintage Violence" (1970)
Πλέον είναι γνωστή η πολυσχιδής δραστηριότητα του john cale. Κι η πορεία του το ίδιο και η μουσική του. 
Αυτό που τον χαρακτήριζε λόγω των κλασσικών σπουδών στην μουσική, ήταν η βιόλα... και η στάμπα του πρωτοποριακού . (οκ κι οι Velvet...)
Παρόλα αυτά το σόλο "αριστούργημα" του ήταν ( ; ) το "Paris 1919". Πιο ποπ δεν γίνεται (συμβατικό)
Λοιπόν αν πρωτακούσει κάποιος σήμερα το "Paris 1919" θα πει, "τι ωραία, φρέσκια ,σύγχρονη μουσική" κι όταν του πουν για 1973 θα ξαναπεί ,"οκ είναι διαχρονικό".
Μεταξύ του "vintage violence" και του "Paris 1919" μεσολάβησε το "The academy in Peril" (1972) . Πιο περίεργη ισορροπία ανάμεσα στην κλασσική και στο ροκ ( ; ) δεν γίνεται. (πρωτοπορία)
Ετσι , ακούμε εκ των υστέρων (οκ δεν είμαστε κι αρχαίοι) το "vintage violence" και σε κάθε τραγούδι του φυσάει ο αέρας του ακυκλοφόρητου τότε "Paris 1919". Δεν ήταν πρωτοπορία σίγουρα και οι επηρεασμοί του φανεροί (byrds, brian wilson και λοιποί) .
Σημασία έχει να φυσάει αέρας και οι μελωδίες να μουρμουρίζονται . Όσο για την πρωτοπορία ,αυτή έχει να κάνει με την φόρμα. Ο John Cale τα κατέχει και τα δύο (ευτυχώς)
Παρεμπιπτόντως έχει γεννηθεί το 1942 και το το 2016 έβγαλε νέα δουλειά .
ΥΓ1 . Η απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα είναι η ίδια , "παιδί μου δεν έχει σημασία" (ξάπλωσε τώρα να σε σκεπάσω-σταυρώσω)
ΥΓ2 . Η ενασχόληση το 2017 με το "vintage violence" του 1970 είναι λόγω της διαχρονικότητας του και αυτό επειδή η οπτική μας είναι back to the future-εμπροσθοβαρής .
ΥΓ3. Στην αυτοβιογραφία του What's Welsh for Zen? δηλώνει ότι δεν υπήρχε "much originality" στο παραπάνω άλμπουμ. (ωχ, τι έγινε ρε παιδιά;)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...