Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

PURE COMEDY (αλλά κανείς δε γελάει!)


Pure Comedy του Father John Misty. Είναι είτε ότι καλύτερο γράφτηκε φέτος είτε ότι χειρότερο. Είτε το δοξάζεις είτε το πετάς. Κατά βάση -δυνητικά- επαναπροσδιορίζει την σχέση μας με την μουσική. Και όχι μόνο. Με την ζωή. Με την ζωή όπως έχει γίνει. Αγχωτική, ανήσυχη, εγωπαθής, ανούσια. Εκτός ισορροπίας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματικά ακούσατε έναν δίσκο. Αργά, συνειδητά. Όπως τότε που ήσασταν μικροί. Που ήσασταν αταύτιστοι και άγγραφοι. Που δεν σας πίεζε ο χρόνος. Δεν σας πίεζε επειδή δεν τον είχατε χαρίσει στους αγύρτες του εμπορίου. Ακόμα δεν το έχω ξεκαθαρίσει τι θα κάνω μ αυτόν τον δίσκο. Θα τον στείλω στο διάολο ή θα τον αγαπήσω. Μην ξεχνάτε ότι ένας δίσκος είναι όπως ένα βιβλίο. Ή μήπως όχι. Εξαρτάται από τον δίσκο. Όπως ακριβώς και από το βιβλίο. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να ξεμάθουμε. Αρκετά μάθαμε. 
Για αρχή θα συζητήσουμε το 13λεπτο (sic) Leaving LA. Το τραγούδι δεν υφίσταται άνευ των στίχων. Είναι σα να αποτελεί πρόσχημα για να διαβαστούν. Οι συγκεκριμένοι στίχοι έχουν ιστορία. Θα την πούμε, θα σκεφτούμε για τον δίσκο και θα καταλήξουμε σε συμπέρασμα. 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

lim τείνει στο + άπειρο

National. High Violet. 11/10 Είναι αδύνατον να διαλέξεις το καλύτερο LP των National. Το χειρότερο ναι, αυτό γίνεται. Το καλύτερο όμως όχι. Δεν μπορείς. Άρα το ότι επιλέγω να ασχοληθώ με το High Violet είναι απλώς τυχαία επιλογή από 6 LP και δύο EP (εκ των οποίων το Virginia EP είναι ουσιαστικά LP).  Κατ' αντιστοιχία είναι αδύνατο να εντοπίσεις το καλύτερο τραγούδι του High Violet επειδή πρέπει να απαντήσεις στο ερώτημα ποιό είναι το δυνατό σημείο του συγκροτήματος: είναι η φωνή, είναι η σύνθεσή, είναι οι στίχοι; Άρα πώς να κρίνω; Μήπως από το ποιο τραγούδι τραγουδάω συνήθως; Απ! Φτάσαμε κάπου: οι National είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που τα τραγούδια τους τραγουδιούνται. Που τους κουβαλάς μέσα σου. Που σε στοιχειώνουν, που σε καταδιώκουν, που σε κοιτάν, που σου θυμίζουν, σε κάνουν να κατανοείς τον κόσμο γύρω σου -you find comiseration in everyone's eyes-, που σου συμπαραστέκονται, που ερμηνεύουν, που κουρσεύουν τα λόγια σου.  Είναι οι στίχοι λοιπόν....
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

TULLAMARINES: UGLY CRY

Καλησπέρα σε μία Παρασκευή που δυσκολευόμαστε να βρούμε κάτι καλό καινούργιο. Ξεχωρίζω το Ugly Cry των Αυστραλών Tullamarines το οποίο βέβαια απέχει απ το να καταφέρει αυτό που θέλουμε από τα καινούργια άλμπουμς: να μας ενθουσιάασει. Παρόλα αυτά, οι Tullamarines μας χαρίζουν αρκετές στιγμές με χαρά, ένταση και μελωδία. Αν το σκεφτείτε, πόσοι σύγχρονοι καλλιτέχνες μπορούν να το κανουν αυτό; Ακούμε Head Roll Back. Αξίζει μία ακόμα γεύση από ένα γκρουπ που αν καταφέρει και ηρεμίσει θα καταφέρει να βγάλει ένα album γεμάτο με διαμαντάκια όπως το Taller που ακούμε:
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα