PURE COMEDY (αλλά κανείς δε γελάει!)

Pure Comedy του Father John Misty. Είναι είτε ότι καλύτερο γράφτηκε φέτος είτε ότι χειρότερο. Είτε το δοξάζεις είτε το πετάς. Κατά βάση -δυνητικά- επαναπροσδιορίζει την σχέση μας με την μουσική. Και όχι μόνο. Με την ζωή. Με την ζωή όπως έχει γίνει. Αγχωτική, ανήσυχη, εγωπαθής, ανούσια. Εκτός ισορροπίας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματικά ακούσατε έναν δίσκο. Αργά, συνειδητά. Όπως τότε που ήσασταν μικροί. Που ήσασταν αταύτιστοι και άγγραφοι. Που δεν σας πίεζε ο χρόνος. Δεν σας πίεζε επειδή δεν τον είχατε χαρίσει στους αγύρτες του εμπορίου. Ακόμα δεν το έχω ξεκαθαρίσει τι θα κάνω μ αυτόν τον δίσκο. Θα τον στείλω στο διάολο ή θα τον αγαπήσω. Μην ξεχνάτε ότι ένας δίσκος είναι όπως ένα βιβλίο. Ή μήπως όχι. Εξαρτάται από τον δίσκο. Όπως ακριβώς και από το βιβλίο. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να ξεμάθουμε. Αρκετά μάθαμε.
Για αρχή θα συζητήσουμε το 13λεπτο (sic) Leaving LA. Το τραγούδι δεν υφίσταται άνευ των στίχων. Είναι σα να αποτελεί πρόσχημα για να διαβαστούν. Οι συγκεκριμένοι στίχοι έχουν ιστορία. Θα την πούμε, θα σκεφτούμε για τον δίσκο και θα καταλήξουμε σε συμπέρασμα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

Διαβάστε περισσότερα

TULLAMARINES: UGLY CRY

Καλησπέρα σε μία Παρασκευή που δυσκολευόμαστε να βρούμε κάτι καλό καινούργιο. Ξεχωρίζω το Ugly Cry των Αυστραλών Tullamarines το οποίο βέβαια απέχει απ το να καταφέρει αυτό που θέλουμε από τα καινούργια άλμπουμς: να μας ενθουσιάασει. Παρόλα αυτά, οι Tullamarines μας χαρίζουν αρκετές στιγμές με χαρά, ένταση και μελωδία. Αν το σκεφτείτε, πόσοι σύγχρονοι καλλιτέχνες μπορούν να το κανουν αυτό; Ακούμε Head Roll Back. Αξίζει μία ακόμα γεύση από ένα γκρουπ που αν καταφέρει και ηρεμίσει θα καταφέρει να βγάλει ένα album γεμάτο με διαμαντάκια όπως το Taller που ακούμε:

Διαβάστε περισσότερα

SPINNING COIN: PERMO 7,5/10

Σας κούρασαν οι ευαίσθητες φολκ μπαλάντες/νιαουρίσματα που κατακλύζουν όλες τις ψαγμένες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς; Είστε στα όρια νευρικής κρίσης κάθε φορά που ακούτε το νέο ευαίσθητο ντουέτο ή τη νέα εύθραυστη τραγουδοποιό να γρατσουνάει με τα λεπτά νυχάκια της την ακουστική της κιθάρα και να ηχογραφεί κατά τον πιο πιασάρικο ρομαντικό DIY τρόπο το νέο lo-fi αριστούργημα; Ταυτόχρονα όμως έχετε μπουχτίσει από το αλήτικο νεοϋορκέζικο ροκ που απαυθύνεται στα ζόρικα αγοράκια που θέλουν να ψωνιστούν με στάρλετς του Χόλυγουντ (λέγε με Strokes) ή να αναβιώσουν εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί (λέγε με White Stripes); Δεν ξέρετε τι θέλετε απλώς είστε σίγουροι ότι αν το ακούσετε θα το καταλάβετε; ΟΚ. Εδώ σας έχω, κυρίες και κύριοι ιδού το πιο πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα μπάντας: οι Spinning Coin και το ασύμετρο και αλλοπρόσαλο Permo. Μου θυμίζει Go-Betweens: οταν έγγραφε ο Forster ενθουσιζόμουν όταν έγραφε ο άλλος ήθελα να σπάσω τον δίσκο. Τα ίδια και με τους Husker D...

Διαβάστε περισσότερα

OF MUSIC AND GROUPS

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου