Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

FATHER JOHN MISTY: PURE COMEDY



Ο δίσκος αυτός είναι η ακλόνητη μαρτυρία ότι υπάρχουν είδη δυστυχίας στη ζωή που αυτοεπιβάλλονται με σκοπό να βιωθούν ως μορφή ανωτερότητας.  Κάποιος πρέπει να πει στον Father John Misty -κατά κόσμον J. Tillman- ότι και εμείς βιώνουμε τη δυστυχία, αλλά το ξεπερνάμε επειδή αφενός συμβιβαζόμαστε με το αναπόφευκτο της βλακείας, της ανικανότητας και της ιδιοτέλειας της ανθρώπινης φύσης και αφετέρου επειδή έχουμε και δουλειές αλλά και επειδή διατηρούμε την ικανότητα  που και που να απολαμβάνουμε μικρές δόσεις ευτυχίας. Η οποία συχνά είναι προϊόν του παρόντος και του μέλλοντος και όχι κάτι που χάθηκε ή που μας αποσπάθη βιαίως κάπου εκεί τη στιγμή της γέννας.
Βέβαια, οι προηγούμενες γραμμές μπορεί να μην σας εκφράζουν. Για το λόγο αυτό κάντε το παρακάτω τεστ: απαντήστε στις ερωτήσεις που ακολουθούν με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

-Σας αρέσει να γκρινιάζετε ατέλειωτα για όλα τα στραβά στη ζωή;
-Μπορείτε να αραδιάζετε συνεχώς ψυχαναλυτικές μπουρδολογίες για να ψευτοδικαιολογείτε τα δεινά της ζωής σας;
-ψυχοπλακώνεστε και ερωτοτροπείτε με κάθε τι που νομίζετε ότι δεν πάει καλά εντός και εκτός;
-Απαιτείτε στοργή, αγάπη και προδέρμ και δε σας τα δίνει κανείς;
-Νιώθετε ότι τα καλά στη ζωή δεν είναι δωρεάν αλλά πρέπει να πληρώσετε σε έμπορες για να σας τα δώσουν;
-Το θεωρείτε απαράδεκτο ότι πρέπει να δουλεύετε, να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους που υπό άλλες περιπτώσεις δε θα θέλατε να βλέπατε ούτε ζωγραφιστούς (That you'd rather kick in the eye, που είπε περίπου  815 φορές καλύτερα κάποιος άλλος..(ποιός ποιός));
-Θεωρείτε κατάρα ότι ο σύγχρονος κόσμος σας έδωσε  την ευκαιρία να τρώτε ότι θέλετε, να είστε προστατευμένοι από το κρύο και από τις αρρώστιες και να έχετε στέγη;
-Πιστεύετε ότι ο πολιτισμός σκότωσε την πηγαιότητα, τον αυθορμητισμό, τη χαρά της ανακάλυψης και της δημιουργίας και ότι πρέπει όλοι να μετακομίσουμε σούμπιτοι στις σπηλιές;
-Νομίζετε ότι το τραγούδι δεν είναι παρά μία περιοριστική φόρμα με σκοπό να φιλοξενεί το μόνο που είναι σημαντικό: τους  στίχους;
-Θέλετε να σας ακούνε οι άλλοι και να κόβουν τις φλέβες τους;
-Νιώθετε ότι οι σχέσεις σας είναι ανειλικρινείς, ρηχές και κίβδηλες και ότι για αυτό φταίει το σύστημα, οι οικονομία, ο καπιταλισμός, τα φαστ φουντ και το ίντερνετ;
-Είστε ευφυΐα αλλά προτιμάτε να είστε ο κουλτουρομίζερος της παρέας;


Αν απαντήσατε ΝΑΙ σε τουλάχιστον τρεις ερωτήσεις τότε αυτός ο δίσκος είναι ότι πάντα θέλατε και δεν τολμούσατε να ζητήσετε. Αν όχι προσπεράστε. Και είναι κρίμα επειδή ο J. Tillman είναι ίσως ο καλύτερος εν ζωή συνθέτης και οι δημιουργίες του θα μπορούσαν να είναι αντάξιες ενός Elton John  ή ενός Jackson Brown. Η ικανότητα αυτού του ανθρώπου να συνδυάζει μελωδία, συνθέσεις και στίχους είναι μοναδική σε βαθμό που ανακτάς την πίστη σου στη μουσική. Ακούγοντας τον Tillman καταλαβαίνεις ότι οι μελωδίες δεν τελειώνουν ποτέ, ότι πάντα θα υπάρχει ένα ακόμα εξαιρετικό τραγούδι να σε περιμένει στη γωνία. Αλλά μπάστα ρε φίλε. Αν για να απολαύσω ένα ωραίο τραγούδι  πρέπει να υποστώ τη γκρίνια του αιώνα, ευχαριστώ δε θα πάρω. Δε θα πάρω, επειδή αυτά που καταγγέλλεις ότι σε πονάν (πολύ πόνος ρε παιδιά, πολύ πόνος) μου δίνουν την ευκαιρία να ακούσω άλλα εξίσου καλά τραγούδια.


6/10

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...