Ο δίσκος αυτός είναι η ακλόνητη μαρτυρία ότι υπάρχουν είδη δυστυχίας στη ζωή που αυτοεπιβάλλονται με σκοπό να βιωθούν ως μορφή ανωτερότητας. Κάποιος πρέπει να πει στον Father John Misty -κατά κόσμον J. Tillman- ότι και εμείς βιώνουμε τη δυστυχία, αλλά το ξεπερνάμε επειδή αφενός συμβιβαζόμαστε με το αναπόφευκτο της βλακείας, της ανικανότητας και της ιδιοτέλειας της ανθρώπινης φύσης και αφετέρου επειδή έχουμε και δουλειές αλλά και επειδή διατηρούμε την ικανότητα που και που να απολαμβάνουμε μικρές δόσεις ευτυχίας. Η οποία συχνά είναι προϊόν του παρόντος και του μέλλοντος και όχι κάτι που χάθηκε ή που μας αποσπάθη βιαίως κάπου εκεί τη στιγμή της γέννας.
Βέβαια, οι προηγούμενες γραμμές
μπορεί να μην σας εκφράζουν. Για το λόγο αυτό κάντε το παρακάτω τεστ: απαντήστε
στις ερωτήσεις που ακολουθούν με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.
-Σας αρέσει να γκρινιάζετε ατέλειωτα
για όλα τα στραβά στη ζωή;
-Μπορείτε να αραδιάζετε συνεχώς ψυχαναλυτικές
μπουρδολογίες για να ψευτοδικαιολογείτε τα δεινά της ζωής σας;
-ψυχοπλακώνεστε και ερωτοτροπείτε
με κάθε τι που νομίζετε ότι δεν πάει καλά εντός και εκτός;
-Απαιτείτε στοργή, αγάπη και
προδέρμ και δε σας τα δίνει κανείς;
-Νιώθετε ότι τα καλά στη ζωή δεν
είναι δωρεάν αλλά πρέπει να πληρώσετε σε έμπορες για να σας τα δώσουν;
-Το θεωρείτε απαράδεκτο ότι
πρέπει να δουλεύετε, να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους που υπό άλλες περιπτώσεις δε
θα θέλατε να βλέπατε ούτε ζωγραφιστούς (That you'd rather kick in the eye,
που είπε περίπου 815 φορές καλύτερα
κάποιος άλλος..(ποιός ποιός));
-Θεωρείτε κατάρα ότι ο σύγχρονος κόσμος
σας έδωσε την ευκαιρία να τρώτε ότι
θέλετε, να είστε προστατευμένοι από το κρύο και από τις αρρώστιες και να έχετε
στέγη;
-Πιστεύετε ότι ο πολιτισμός
σκότωσε την πηγαιότητα, τον αυθορμητισμό, τη χαρά της ανακάλυψης και της
δημιουργίας και ότι πρέπει όλοι να μετακομίσουμε σούμπιτοι στις σπηλιές;
-Νομίζετε ότι το τραγούδι δεν
είναι παρά μία περιοριστική φόρμα με σκοπό να φιλοξενεί το μόνο που είναι
σημαντικό: τους στίχους;
-Θέλετε να σας ακούνε οι άλλοι
και να κόβουν τις φλέβες τους;
-Νιώθετε ότι οι σχέσεις σας είναι
ανειλικρινείς, ρηχές και κίβδηλες και ότι για αυτό φταίει το σύστημα, οι
οικονομία, ο καπιταλισμός, τα φαστ φουντ και το ίντερνετ;
-Είστε ευφυΐα αλλά προτιμάτε να
είστε ο κουλτουρομίζερος της παρέας;
Αν απαντήσατε ΝΑΙ σε τουλάχιστον τρεις
ερωτήσεις τότε αυτός ο δίσκος είναι ότι πάντα θέλατε και δεν τολμούσατε να
ζητήσετε. Αν όχι προσπεράστε. Και είναι κρίμα επειδή ο J. Tillman είναι ίσως ο καλύτερος εν ζωή
συνθέτης και οι δημιουργίες του θα μπορούσαν να είναι αντάξιες ενός Elton John ή ενός Jackson Brown. Η ικανότητα αυτού του
ανθρώπου να συνδυάζει μελωδία, συνθέσεις και στίχους είναι μοναδική σε βαθμό
που ανακτάς την πίστη σου στη μουσική. Ακούγοντας τον Tillman καταλαβαίνεις
ότι οι μελωδίες δεν τελειώνουν ποτέ, ότι πάντα θα υπάρχει ένα ακόμα εξαιρετικό
τραγούδι να σε περιμένει στη γωνία. Αλλά μπάστα ρε φίλε. Αν για να απολαύσω ένα
ωραίο τραγούδι πρέπει να υποστώ τη
γκρίνια του αιώνα, ευχαριστώ δε θα πάρω. Δε θα πάρω, επειδή αυτά που καταγγέλλεις
ότι σε πονάν (πολύ πόνος ρε παιδιά, πολύ πόνος) μου δίνουν την ευκαιρία να ακούσω
άλλα εξίσου καλά τραγούδια.
6/10
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου