Η μουσική πεθαίνει την στιγμή που γράφεται. Ετσι προέρχεται κι η ακόρεστη πείνα για το νέο. Γράφουνε (οι άλλοι) κι ακούμε (εμείς) μουσική, για να ξορκίσουμε τον θάνατο. Μετά ακούμε τους απόηχους στα μνημόσυνα , τα οποία επαναλαμβάνονται περιοδικά. Σε ένα από αυτά για την ανάπαυση της ψυχής μας, (σε τόπο φωτεινό, χλοερό, τόπο αναψύξεως όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός - αλλιώς αγροκτήματα αροζα) ,ακούμε και μουρμουρίζουμε το "Hobosapiens" του John Cale (μεγάλη η χάρη του).
Είσαι ο John Cale (ας πούμε) ,είναι 2003 , είσαι 62-63 χρονών , έχεις κάνει (και γράψει) τα πάντα, είσαι στο hall of fame , έχεις αποδοχή (βέβαια νοιώθεις και καπελωμένος και υποτιμημένος) και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Από το 1996 που είχες κυκλοφορήσει το "walking on Locust" , που δεν πολυάρεσε... δεν έχεις προσωπική δουλειά παρά συνεργασίες (όχι με τον eno ήταν το 1990). Τρώγεσαι λέμε... κι εκεί ως παλιόσκυλος πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να μαθαίνεις νέα κόλπα. Γράφεις λοιπόν, το Hobosapiens ,με πιο σύγχρονο τρόπο ,πιο "τεχνολογικά" και ως ταλέντο, το πετυχαίνεις . Αργότερα θα πεις "Τα τραγούδια στο Hobo είναι διαφορετικά από τις προηγούμενες δουλειές μου, επειδή σχεδόν όλα τους γράφτηκαν στο στούντιο (…)Οι νέες μέθοδοι καταγραφής είναι ευχάριστες - φτάνεις εκεί που θέλεις να πας πολύ γρήγορα. "
Οκ λοιπόν ο δίσκος έχει αυτήν αίσθηση του σύγχρονου , οι συνθέσεις του βέβαια (οι περισσότερες) είναι στο παλιό στυλ - πολύ καλή ποπ μουσική δηλαδή. Διαφοροποιήσεις και επηρεασμοί διακρίνονται, στον τρόπο που συνθέτει- τραγουδά μερικά από τα τραγούδια -ως bowie του τέλος των 70 , ως eno στους ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, σε κάποια άλλα και ως Cale βεβαίως βεβαίως ,ειδικά στους παράδοξους-μακάβριους στίχους του.
Δεν ξέρω αν έβλεπε ο ίδιος την δουλειά αυτή ως νέο ξεκίνημα , αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο έγινε και μάλιστα με τον τρόπο του : "κατέχω την πρωτοπορία , αλλά δεν αγνοώ την ποπ μουσική"
Αριστούργημα δεν είναι, είναι όμως κοντά στο 7/10 σε μια εποχή που στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς , το pitchfork είχε νο1 το " echoes" των rapture
Η δεύτερη άχρηστη πληροφορία είναι ότι η λέξη Hobosapiens προέρχεται από ένα άρθρο που έγραψε ο John Cale για τον Bob Dylan
Είσαι ο John Cale (ας πούμε) ,είναι 2003 , είσαι 62-63 χρονών , έχεις κάνει (και γράψει) τα πάντα, είσαι στο hall of fame , έχεις αποδοχή (βέβαια νοιώθεις και καπελωμένος και υποτιμημένος) και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Από το 1996 που είχες κυκλοφορήσει το "walking on Locust" , που δεν πολυάρεσε... δεν έχεις προσωπική δουλειά παρά συνεργασίες (όχι με τον eno ήταν το 1990). Τρώγεσαι λέμε... κι εκεί ως παλιόσκυλος πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να μαθαίνεις νέα κόλπα. Γράφεις λοιπόν, το Hobosapiens ,με πιο σύγχρονο τρόπο ,πιο "τεχνολογικά" και ως ταλέντο, το πετυχαίνεις . Αργότερα θα πεις "Τα τραγούδια στο Hobo είναι διαφορετικά από τις προηγούμενες δουλειές μου, επειδή σχεδόν όλα τους γράφτηκαν στο στούντιο (…)Οι νέες μέθοδοι καταγραφής είναι ευχάριστες - φτάνεις εκεί που θέλεις να πας πολύ γρήγορα. "
Οκ λοιπόν ο δίσκος έχει αυτήν αίσθηση του σύγχρονου , οι συνθέσεις του βέβαια (οι περισσότερες) είναι στο παλιό στυλ - πολύ καλή ποπ μουσική δηλαδή. Διαφοροποιήσεις και επηρεασμοί διακρίνονται, στον τρόπο που συνθέτει- τραγουδά μερικά από τα τραγούδια -ως bowie του τέλος των 70 , ως eno στους ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, σε κάποια άλλα και ως Cale βεβαίως βεβαίως ,ειδικά στους παράδοξους-μακάβριους στίχους του.
Δεν ξέρω αν έβλεπε ο ίδιος την δουλειά αυτή ως νέο ξεκίνημα , αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο έγινε και μάλιστα με τον τρόπο του : "κατέχω την πρωτοπορία , αλλά δεν αγνοώ την ποπ μουσική"
Αριστούργημα δεν είναι, είναι όμως κοντά στο 7/10 σε μια εποχή που στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς , το pitchfork είχε νο1 το " echoes" των rapture
Η δεύτερη άχρηστη πληροφορία είναι ότι η λέξη Hobosapiens προέρχεται από ένα άρθρο που έγραψε ο John Cale για τον Bob Dylan
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου