Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"HOBOSAPIENS" John Cale



"HOBOSAPIENS" John Cale
Η μουσική πεθαίνει την στιγμή που γράφεται. Ετσι προέρχεται κι η ακόρεστη πείνα για το νέο. Γράφουνε (οι άλλοι) κι ακούμε (εμείς) μουσική, για να ξορκίσουμε τον θάνατο. Μετά ακούμε τους απόηχους στα μνημόσυνα , τα οποία επαναλαμβάνονται περιοδικά. Σε ένα από αυτά για την ανάπαυση της ψυχής μας, (σε τόπο φωτεινό, χλοερό, τόπο αναψύξεως όπου δεν υπάρχει οδύνη, λύπη και στεναγμός - αλλιώς αγροκτήματα αροζα) ,ακούμε και μουρμουρίζουμε το "Hobosapiens" του John Cale (μεγάλη η χάρη του).
Είσαι ο John Cale (ας πούμε) ,είναι 2003 , είσαι 62-63 χρονών , έχεις κάνει (και γράψει) τα πάντα, είσαι στο hall of fame , έχεις αποδοχή (βέβαια νοιώθεις και καπελωμένος και υποτιμημένος) και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Από το 1996 που είχες κυκλοφορήσει το "walking on Locust" , που δεν πολυάρεσε... δεν έχεις προσωπική δουλειά παρά συνεργασίες (όχι με τον eno ήταν το 1990). Τρώγεσαι λέμε... κι εκεί ως παλιόσκυλος πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να μαθαίνεις νέα κόλπα. Γράφεις λοιπόν, το Hobosapiens ,με πιο σύγχρονο τρόπο ,πιο "τεχνολογικά" και ως ταλέντο, το πετυχαίνεις . Αργότερα θα πεις "Τα τραγούδια στο Hobo είναι διαφορετικά από τις προηγούμενες δουλειές μου, επειδή σχεδόν όλα τους γράφτηκαν στο στούντιο (…)Οι νέες μέθοδοι καταγραφής είναι ευχάριστες - φτάνεις εκεί που θέλεις να πας πολύ γρήγορα. "
Οκ λοιπόν ο δίσκος έχει αυτήν αίσθηση του σύγχρονου , οι συνθέσεις του βέβαια (οι περισσότερες) είναι στο παλιό στυλ - πολύ καλή ποπ μουσική δηλαδή. Διαφοροποιήσεις και επηρεασμοί διακρίνονται, στον τρόπο που συνθέτει- τραγουδά μερικά από τα τραγούδια -ως bowie του τέλος των 70 , ως eno στους ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, σε κάποια άλλα και ως Cale βεβαίως βεβαίως ,ειδικά στους παράδοξους-μακάβριους στίχους του.
Δεν ξέρω αν έβλεπε ο ίδιος την δουλειά αυτή ως νέο ξεκίνημα , αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο έγινε και μάλιστα με τον τρόπο του : "κατέχω την πρωτοπορία , αλλά δεν αγνοώ την ποπ μουσική"
Αριστούργημα δεν είναι, είναι όμως κοντά στο 7/10 σε μια εποχή που στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς , το pitchfork είχε νο1 το " echoes" των rapture
Η δεύτερη άχρηστη πληροφορία είναι ότι η λέξη Hobosapiens προέρχεται από ένα άρθρο που έγραψε ο John Cale για τον Bob Dylan

John Cale - Caravan - HoboSapiens
YOUTUBE.COM

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...