Η μίζα, τα γκάζια και η βρετανική σκηνή των 80s

Να πρέπει να τρέξεις και τα πόδια σου να μην ακούνε. Να μένουν βαριά και ακίνητα. Και ο κίνδυνος να πλησιάζει...

H παραπάνω σκηνή περιγράφει έναν πολύ γνώριμο εφιάλτη που όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας είδαμε ή και ακόμα βλέπουμε. Τον εφιάλτη της παντελούς αδυναμίας αντίδρασης. Κατά τους ψυχαναλυτές είναι προϊόν φόβου (μη) απόδοσης απέναντι στις απαιτήσεις της ζωής. Πλαστές ή πραγματικές δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το άγχος δημιουργείται και πυροδοτεί πραγματικές αντιδράσεις. Το μόνο συγκρότημα που κατάφερε να αποδώσει μουσικά αυτήν την αίσθηση ανικανότητας και αδυναμίας αντίδρασης είναι οι Tones on Tail, οι απόγονοι των Bauhaus, οι μάστερς της doom pop. Το τραγούδι είναι το εξαιρετικό "Performance" -δηλαδή "απόδοση"- από το ένα και μοναδικό LP που κυκλοφόρησαν, το "Pop", μία γλυκιά σπουδή πάνω στο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι φόβοι μας.

Η στιγμή της αποτύπωσης του φόβου έρχεται στο 1:38 με τον ήχο της μίζας του αυτοκινήτου που αρνείται να πάρει μπρος. Όσο κι αν γυρνάει το κλειδί η μηχανή δεν ανάβει, το αμάξι μένει ακίνητο και οι κακοί πλησιάζουν. Το τι γίνεται στο τέλος δε γνωρίζουμε αλλά οφείλουμε να τονίσουμε την ευφυή επιλογή των Tones on Tail να τοποθετήσουν τον συγκεκριμένο ήχο στη μέση του τραγουδιού, ως εργαλείο που εξυπηρετεί την εξελισσόμενη σύνθεση και όχι στην αρχή, όπως πχ είχαν κάνει κατά τρόπο κοινότυπο οι Roxy Music στο Love is the Drug. Η διαφορά είναι ότι στο Love is the Drug το αμάξι πήρε αμέσως μπροστά. Συμπέρασμα: η αγάπη σέρνει αμάξια.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

Διαβάστε περισσότερα

lim τείνει στο + άπειρο

National. High Violet. 11/10 Είναι αδύνατον να διαλέξεις το καλύτερο LP των National. Το χειρότερο ναι, αυτό γίνεται. Το καλύτερο όμως όχι. Δεν μπορείς. Άρα το ότι επιλέγω να ασχοληθώ με το High Violet είναι απλώς τυχαία επιλογή από 6 LP και δύο EP (εκ των οποίων το Virginia EP είναι ουσιαστικά LP). Κατ' αντιστοιχία είναι αδύνατο να εντοπίσεις το καλύτερο τραγούδι του High Violet επειδή πρέπει να απαντήσεις στο ερώτημα ποιό είναι το δυνατό σημείο του συγκροτήματος: είναι η φωνή, είναι η σύνθεσή, είναι οι στίχοι; Άρα πώς να κρίνω; Μήπως από το ποιο τραγούδι τραγουδάω συνήθως; Απ! Φτάσαμε κάπου: οι National είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που τα τραγούδια τους τραγουδιούνται. Που τους κουβαλάς μέσα σου. Που σε στοιχειώνουν, που σε καταδιώκουν, που σε κοιτάν, που σου θυμίζουν, σε κάνουν να κατανοείς τον κόσμο γύρω σου -you find comiseration in everyone's eyes-, που σου συμπαραστέκονται, που ερμηνεύουν, που κουρσεύουν τα λόγια σου. Είναι οι στίχοι λοιπόν....

Διαβάστε περισσότερα

TULLAMARINES: UGLY CRY

Καλησπέρα σε μία Παρασκευή που δυσκολευόμαστε να βρούμε κάτι καλό καινούργιο. Ξεχωρίζω το Ugly Cry των Αυστραλών Tullamarines το οποίο βέβαια απέχει απ το να καταφέρει αυτό που θέλουμε από τα καινούργια άλμπουμς: να μας ενθουσιάασει. Παρόλα αυτά, οι Tullamarines μας χαρίζουν αρκετές στιγμές με χαρά, ένταση και μελωδία. Αν το σκεφτείτε, πόσοι σύγχρονοι καλλιτέχνες μπορούν να το κανουν αυτό; Ακούμε Head Roll Back. Αξίζει μία ακόμα γεύση από ένα γκρουπ που αν καταφέρει και ηρεμίσει θα καταφέρει να βγάλει ένα album γεμάτο με διαμαντάκια όπως το Taller που ακούμε:

Διαβάστε περισσότερα

OF MUSIC AND GROUPS

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου