Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μίζα, τα γκάζια και η βρετανική σκηνή των 80s

Να πρέπει να τρέξεις και τα πόδια σου να μην ακούνε. Να μένουν βαριά και ακίνητα. Και ο κίνδυνος να πλησιάζει...
H παραπάνω σκηνή περιγράφει έναν πολύ γνώριμο εφιάλτη που όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας είδαμε ή και ακόμα βλέπουμε. Τον εφιάλτη της παντελούς αδυναμίας αντίδρασης. Κατά τους ψυχαναλυτές είναι προϊόν φόβου (μη) απόδοσης απέναντι στις απαιτήσεις της ζωής. Πλαστές ή πραγματικές δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το άγχος δημιουργείται και πυροδοτεί πραγματικές αντιδράσεις. Το μόνο συγκρότημα που κατάφερε να αποδώσει μουσικά αυτήν την αίσθηση ανικανότητας και αδυναμίας αντίδρασης είναι οι Tones on Tail, οι απόγονοι των Bauhaus, οι μάστερς της doom pop. Το τραγούδι είναι το εξαιρετικό "Performance" -δηλαδή "απόδοση"- από το ένα και μοναδικό LP που κυκλοφόρησαν, το "Pop", μία γλυκιά σπουδή πάνω στο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι φόβοι μας.
Η στιγμή της αποτύπωσης του φόβου έρχεται στο 1:38 με τον ήχο της μίζας του αυτοκινήτου που αρνείται να πάρει μπρος. Όσο κι αν γυρνάει το κλειδί η μηχανή δεν ανάβει, το αμάξι μένει ακίνητο και οι κακοί πλησιάζουν. Το τι γίνεται στο τέλος δε γνωρίζουμε αλλά οφείλουμε να τονίσουμε την ευφυή επιλογή των Tones on Tail να τοποθετήσουν τον συγκεκριμένο ήχο στη μέση του τραγουδιού, ως εργαλείο που εξυπηρετεί την εξελισσόμενη σύνθεση και όχι στην αρχή, όπως πχ είχαν κάνει κατά τρόπο κοινότυπο οι Roxy Music στο Love is the Drug. Η διαφορά είναι ότι στο Love is the Drug το αμάξι πήρε αμέσως μπροστά. Συμπέρασμα: η αγάπη σέρνει αμάξια. 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...