Σας κούρασαν οι ευαίσθητες φολκ μπαλάντες/νιαουρίσματα που κατακλύζουν όλες τις ψαγμένες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς; Είστε στα όρια νευρικής κρίσης κάθε φορά που ακούτε το νέο ευαίσθητο ντουέτο ή τη νέα εύθραυστη τραγουδοποιό να γρατσουνάει με τα λεπτά νυχάκια της την ακουστική της κιθάρα και να ηχογραφεί κατά τον πιο πιασάρικο ρομαντικό DIY τρόπο το νέο lo-fi αριστούργημα;
Ταυτόχρονα όμως έχετε μπουχτίσει από το αλήτικο νεοϋορκέζικο ροκ που απαυθύνεται στα ζόρικα αγοράκια που θέλουν να ψωνιστούν με στάρλετς του Χόλυγουντ (λέγε με Strokes) ή να αναβιώσουν εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί (λέγε με White Stripes);
Δεν ξέρετε τι θέλετε απλώς είστε σίγουροι ότι αν το ακούσετε θα το καταλάβετε; ΟΚ. Εδώ σας έχω, κυρίες και κύριοι ιδού το πιο πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα μπάντας: οι Spinning Coin και το ασύμετρο και αλλοπρόσαλο Permo. Μου θυμίζει Go-Betweens: οταν έγγραφε ο Forster ενθουσιζόμουν όταν έγραφε ο άλλος ήθελα να σπάσω τον δίσκο. Τα ίδια και με τους Husker Du: οταν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του ο Mould όλη η κόλαση έρρεε ωμή και αναβράζουσα. Όταν συνέθετε ο Hart όλα μου έμοιαζαν ξενέρωτα και γλυκανάλατα. Μέχρι που ενηλικιώθηκα και κατανόησα ότι αν κάτι άξιζε ήταν η ισορροπία που εξασφάλιζαν οι υπηρετες των δύο κόσμων. Ο ένας τραβούσε τον άλλον προς το μέρος του και γι αυτό το τελικό δημιούργημα αντλούσε ποιότητες και από τους δύο κόσμους.
Έτσι και οι Spinning Coin: όταν γράφει ο Mellin γίνεται της κολάσεως, όταν γράφει ο Armstrong ολα ηρεμούν. Λες και θέλουν να μας εισάγουν στη σχιζοφρένεια του σύγχρονου Indie, των συγκρουόμενων κόσμων που αναγκάζονται να βρουν καταφύγιο κάτω από την ίδια ομπρέλα.
Επι της ουσίας το Permo αποκαθιστά την πίστη μου στη σύγχρονη νεανική ροκ δημιουργία. Τα τραγούδια είναι του ύψους ή του βάθους. Οι απότομες γωνίες τους παραπέμπουν ευθέως σε άτομα που δεν επιθυμούν επουδενί να θυσιάσουν την έμπνευση τους για να ικανοποιήσουν κανέναν. Ακόμα και όταν ηρεμούν το κάνουν επειδή ικανοποιούν μια δικιά τους ανάγκη. Λες και ακόμα δεν έχουν ξεκαθαρίσει τι είδους παιχνίδι θα παίξουν. Ώρες ώρες γίνονται στριφνοί σαν αχινοί και ώρες ώρες δεκτικοί σαν κουτάβια.
Προς επίρρωση ακούστε το Go-betweenιστικο Sides με τον Mellin να ανεβοκατεβαίνει οκτάβες με την κιθάρα του και τα γλυκά φωνητικά πίσω να ρωτάνε "why" και αφήστε τον εαυτό σας να παρασυρθεί στην γλυκιά αμφιβολία. Και κατόπιν περάστε στο Sleepless και ευχηθείτε να μην υπάρχουν τέτοια τραγούδια στο επόμενο LP τους εκτός κι αν καταφέρουν και διατηρήσουν τον κιθαριστικό τόνο που αναφύεται -επιτελους- καπου στο δεύτερο λεπτό. Τα ίδια και στο Raining on Hope Street, το μισό τραγούδι είναι εξαιρετικό και μετά πέφτουν σε μια αποχαυνωτική ύπνωση, η οποία ακολουθείται από το δυναμιστιστικό Tin για να κόψουμε φλέβα με το σιρόπι του Money for Breakfast.
Το ρολλερκόστερ συνεχίζεται με το απόγειο του δίσκου, το Money Is a Drug (ή ίσως το Magdalene). Η δομή της κιθάρας θυμίζει Billy Brag αλλά ξέρουν να τραγουδάνε καλύτερα και να γράφουν πιο ενδιαφέροντες στίχους.
Κρατάμε δύο πράγματα: είναι ο πρώτος τους δίσκος και έχουν εξαιρετικά περιθώρια βελτίωσης και -κατι που στους περισσότερους δε σημαίνει τίποτα- ηχογραφούν στην εταιρία των Pastels.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου