Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

SPINNING COIN: PERMO 7,5/10


Σας κούρασαν οι ευαίσθητες φολκ μπαλάντες/νιαουρίσματα που κατακλύζουν όλες τις ψαγμένες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς; Είστε στα όρια νευρικής κρίσης κάθε φορά που ακούτε το νέο ευαίσθητο ντουέτο ή τη νέα εύθραυστη τραγουδοποιό να γρατσουνάει με τα λεπτά νυχάκια της την ακουστική της κιθάρα και να ηχογραφεί κατά τον πιο πιασάρικο ρομαντικό DIY τρόπο το νέο lo-fi αριστούργημα; 
Ταυτόχρονα όμως έχετε μπουχτίσει από το αλήτικο νεοϋορκέζικο ροκ που απαυθύνεται στα ζόρικα αγοράκια που θέλουν να ψωνιστούν με στάρλετς του Χόλυγουντ (λέγε με Strokes) ή να αναβιώσουν εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί (λέγε με White Stripes); 
Δεν ξέρετε τι θέλετε απλώς είστε σίγουροι ότι αν το ακούσετε θα το καταλάβετε; ΟΚ. Εδώ σας έχω, κυρίες και κύριοι ιδού το πιο πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα μπάντας: οι Spinning Coin και το ασύμετρο και αλλοπρόσαλο Permo. Μου θυμίζει Go-Betweens: οταν έγγραφε ο Forster ενθουσιζόμουν όταν έγραφε ο άλλος ήθελα να σπάσω τον δίσκο. Τα ίδια και με τους Husker Du: οταν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του ο Mould όλη η κόλαση έρρεε ωμή και αναβράζουσα. Όταν συνέθετε ο Hart όλα μου έμοιαζαν ξενέρωτα και γλυκανάλατα. Μέχρι που ενηλικιώθηκα και κατανόησα ότι αν κάτι άξιζε ήταν η ισορροπία που εξασφάλιζαν οι υπηρετες των δύο κόσμων. Ο ένας τραβούσε τον άλλον προς το μέρος του και γι αυτό το τελικό δημιούργημα αντλούσε ποιότητες και από τους δύο κόσμους. 
Έτσι και οι Spinning Coin: όταν γράφει ο Mellin γίνεται της κολάσεως, όταν γράφει ο Armstrong ολα ηρεμούν. Λες και θέλουν να μας εισάγουν στη σχιζοφρένεια του σύγχρονου Indie, των συγκρουόμενων κόσμων που αναγκάζονται να βρουν καταφύγιο κάτω από την ίδια ομπρέλα.
Επι της ουσίας το Permo αποκαθιστά την πίστη μου στη σύγχρονη νεανική ροκ δημιουργία. Τα τραγούδια είναι του ύψους ή του βάθους. Οι απότομες γωνίες τους παραπέμπουν ευθέως σε άτομα που δεν επιθυμούν επουδενί να θυσιάσουν την έμπνευση τους για να ικανοποιήσουν κανέναν. Ακόμα και όταν ηρεμούν το κάνουν επειδή ικανοποιούν μια δικιά τους ανάγκη. Λες και ακόμα δεν έχουν ξεκαθαρίσει τι είδους παιχνίδι θα παίξουν. Ώρες ώρες γίνονται στριφνοί σαν αχινοί και ώρες ώρες δεκτικοί σαν κουτάβια.
 Προς επίρρωση ακούστε το Go-betweenιστικο Sides με τον Mellin να ανεβοκατεβαίνει οκτάβες με την κιθάρα του και τα γλυκά φωνητικά πίσω να ρωτάνε "why" και αφήστε τον εαυτό σας να παρασυρθεί στην γλυκιά αμφιβολία. Και κατόπιν περάστε στο Sleepless και ευχηθείτε να μην υπάρχουν τέτοια τραγούδια στο επόμενο LP τους εκτός κι αν καταφέρουν και διατηρήσουν τον κιθαριστικό τόνο που αναφύεται -επιτελους- καπου στο δεύτερο λεπτό. Τα ίδια και στο Raining on Hope Street, το μισό τραγούδι είναι εξαιρετικό και μετά πέφτουν σε μια αποχαυνωτική ύπνωση, η οποία ακολουθείται από το δυναμιστιστικό Tin για να κόψουμε φλέβα με το σιρόπι του Money for Breakfast.
Το ρολλερκόστερ συνεχίζεται με το απόγειο του δίσκου, το Money Is a Drug (ή ίσως το Magdalene). Η δομή της κιθάρας θυμίζει Billy Brag αλλά ξέρουν να τραγουδάνε καλύτερα και να γράφουν πιο ενδιαφέροντες στίχους. 
Κρατάμε δύο πράγματα: είναι ο πρώτος τους δίσκος και έχουν εξαιρετικά περιθώρια βελτίωσης και -κατι που στους περισσότερους δε σημαίνει τίποτα- ηχογραφούν στην εταιρία των Pastels.








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...