Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βεντάλιες και Σιδερογροθιές

 Ο Τζίμης Πολιούδης είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της εναλλακτικής ροκ της 3ης χιλιετίας μχ (ναι, στην 3η βρισκόμαστε) στην Ελλάδα. Είτε ως Mazoha (ελληνικός στίχος), είτε ως Vagina Lips (αγγλικός στίχος), συγκλονίζει με την αμεσότητά της ερμηνείας του, τον ρυθμό του, με τον ηχητικό του στρόβιλο (one man show, παρακαλώ) και με τη χαρμολύπη των στίχων του η οποία αντανακλά την εφηβική του ματιά απέναντι στην πραγματικότητα, την οποία καταφέρνει και μας την πετάει στα μούτρα όχι ως κάτι αφελές αλλά ως κάτι που λάβαμε συνειδητή απόφαση να εγκαταλείψουμε επειδή δεν εξυπηρετούσε την επιβίωσή μας. 

    Τα τραγούδια του πάντα ηχούσαν κατά τρόπο που σίγουρα οι φίλοι σου θα σε παρεξηγούσαν αν τα έκανες παραγγελιά στον γάμο της κόρης τους, και το αφεντικό σου θα ξανασκεφτόταν την προαγωγή που σου έδωσε αν τα έβαζες στο πάρτι της δουλειάς. Επειδή όμως το να μιλάς για μουσική είναι σα να χορεύεις την αρχιτεκτονική -που είπε κάποιος- ας ακούσουμε ένα δείγμα των Vagina Lips, το Boy June από το LP Generation Y:


    Σίγουρα σας ήρθαν κύματα από το new wave των 80s, από New Order, Depeche Mode και από τις ηχητικές ρουφήχτρες των B52 σε απόλυτο εμμονικό ostinato. Ο Πολιούδης έπαιζε τα πάντα καταφέρνοντας να τους δώσει τα χαρακτηριστικά που προανέφερα: παλλόμενα κύματα ήχου, επίμονες μελωδικές κιθάρες, γραμμικά περάσματα - γέφυρες για το υπερπέραν, DIY αισθητική και μία πανταχού παρούσα μελαγχολία η οποία μου θύμιζε ακόμα και την Θεϊκή 70ίλα των REO Speedwagon. Ακούστε τι εννοώ, από την Aθανασία. 2016. Ύμνος.


     Το εντοπίσατε το μακρόσυρτο των REO? Αν όχι, σας βάζω το Take It On The Run, από το Θεϊκό Hi Infidelity και ελπίζω να καταλαβαίνετε (μη βαράτε, οι συγγένειες είναι μακρινές αλλά είναι εκεί. Ακούστε τι θα ήθελε να παίξει όχι τι έπαιξε!) το εύρος του ρεπερτορίου του Jimmy και την -παρόλα αυτά- σαφή προτίμησή του στο alternative.

  
    Σε κάθε περίπτωση, ότι κι αν άκουγα από τον Jimmy, είτε υπό τη φόρμα των Vagina Lips είτε του Mazoha, ένιωθα ότι είχα να κάνω με έναν μουσικό χαμαιλέοντα που επιμένει να χωρά όλες του τις επιρροές στη γενικότερη αισθητική των 80s. Ακούστε το beat του Ρημάζω από το φοβερό Μπάσταρδο και καταλάβετε αφενός γιατί τον θεωρώ τον καλύτερο Έλληνα της χιλιετίας και αφετέρου το πόσο καλά αξιοποιεί το ιδίωμα 80s. 

 
     Κάπως έτσι συνέχιζαν τα πράγματα, με τους επόμενους ήχους να μη διαφέρουν πολύ από τους προηγούμενους, όμως με όλα τα χαρακτηριστικά του, ηχητικά, ερμηνευτικά και στιχουργικά να έχουν τελειοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που -συνοδευόμενα από μία πιο δεμένη παραγωγή, μοιραία πέρυσι να βγάλει τον δίσκο της ζωής του (Πρωταθλητής - τυχαίο;).  


    Ο δίσκος ήταν τόσο άμεσος, ζεστός, φιλικός και ανώριμος που σ' έκανε να αναρωτιέσαι αν μοιραία πια ο μόνος δρόμος που απομένει στον Τζίμη είναι η κατηφόρα. Αν κρίνω από το EP που κυκλοφόρησε χθες, μάλλον το κατάλαβε και αποφάσισε να πάρει όλα τα καλλιτεχνικά μπογαλάκια του, να αλλάξει πίστα και να πάει ανερυθρίαστα και με περισσό θράσος να εγκατασταθεί στο χώρο του έντεχνου και να παίξει εκεί που έπαιζαν οι ...Αφοί Κατσιμίχα (ίσως και οι Poll!). Ακούστε Το Τελευταίο Βράδυ της Γης και τα ξαναλέμε.


    












Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...

DIRTY PROJECTORS, DEATH SPIRAL

Κανείς δεν τόλμησε να το βγάλει στα καλύτερα του 2017.Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Έχει τα κότσια; Ακούγοντας στα γρήγορα τα πρώτα που βγήκαν στο YouΤube νομίζεις ότι είναι κάτι απλό που θα ξεμπερδέψεις εύκολα μαζί του, θάβοντάς το. Δεν είναι έτσι όμως, αρκεί να σκύψεις λίγο πάνω του.  Γρίφος, σταυρόλεξο που δεν μπορείς να το λύσεις εύκολα, αν και οι λύσεις είναι διαθέσιμες κάπου στο τέλος του βιβλίου. Aλλά δεν θες να τις δεις στα κλεφτά. Θες να το παλέψεις, γι’ αυτό είμαστε εδ ώ, όχι για τις έτοιμες λύσεις. Δεν ανήκει πουθενά. RnB; Ίσως. Jazz υπό τη ευρεία έννοια; Ίσως. Pop music για σκαπανείς; Ξεφεύγει από οποιαδήποτε φόρμα. Παίζει με τους ήχους και τις φωνές όπως πάντα. Τα φωνητικά είναι πάντα οδηγός, πάντα πάνω. Πολύ προσωπικό album, αρκετά πολύπλοκο. Δίσκος αναφοράς για τους επόμενους, οι οποίοι ελπίζω να έχουν αποφύγει την σύγκρουση με κάποιον αστεροειδή ή κάτι ανάλογο εσωτερικό των κοινωνιών τους. Μια πραγματική σπαζοκεφαλιά, για όσους ξέρουν. Η απώλεια εμφανής. Λείπουν τα...

DESTROYER: POISON SEASON (ΚΑΝΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΖΑΕΤΣ!)

Είναι φρικτό να έχεις βρει τον έρωτα της ζωής σου, να θέλεις να τον αγαπήσεις και αυτός να μη σ αφήνει. Να τσινάει να αντιστέκεται λες και φοβάται ότι θα νομίσεις ότι είναι εύκολος. Βέβαια, οι του συγκεκριμένου είδους εραστές είναι οι πιο γοητευτικοί επειδή σε εξιτάρει το γεγονός ότι πρέπει να τους κυνηγάς συνέχεια. Σ αυτό το άλμπουμ ο Bejar φοράει την αγκαθωτή του στολή για να μην τον πούμε εύκολο. Είναι σα να φοβήθηκε την ωριμότητα του προηγούμενου του δίσκου   ( Kaput ) και να έτρεξε να κρυφτεί στα γνώριμα μονοπάτια της στρυφνότητας. Ίσως τελικά όλοι να νιώθουμε οικεία με τα γνώριμα μας τέρατα. Ο Bejar φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουμε και θα αρχίσουμε να αντλούμε αγάπη (δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν στο μυαλό οι Τρύπες) και το βαλε στα πόδια. Όχι ότι το άλμουμ είναι άσχημο. Το αντίθετο, η ερμηνεία του παραμένει ιδιοσυγκρασιακή, αυτιστική και 100% ταυτοτική. Και ας μη γελιόμαστε: τον Destroyer το ν αγαπάμε λόγω της μοναδικής ιδιαιτερότητας του. Ότι και να βγάλει ο Bejar εμε...