Βεντάλιες και Σιδερογροθιές

 Ο Τζίμης Πολιούδης είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της εναλλακτικής ροκ της 3ης χιλιετίας μχ (ναι, στην 3η βρισκόμαστε) στην Ελλάδα. Είτε ως Mazoha (ελληνικός στίχος), είτε ως Vagina Lips (αγγλικός στίχος), συγκλονίζει με την αμεσότητά της ερμηνείας του, τον ρυθμό του, με τον ηχητικό του στρόβιλο (one man show, παρακαλώ) και με τη χαρμολύπη των στίχων του η οποία αντανακλά την εφηβική του ματιά απέναντι στην πραγματικότητα, την οποία καταφέρνει και μας την πετάει στα μούτρα όχι ως κάτι αφελές αλλά ως κάτι που λάβαμε συνειδητή απόφαση να εγκαταλείψουμε επειδή δεν εξυπηρετούσε την επιβίωσή μας. 

    Τα τραγούδια του πάντα ηχούσαν κατά τρόπο που σίγουρα οι φίλοι σου θα σε παρεξηγούσαν αν τα έκανες παραγγελιά στον γάμο της κόρης τους, και το αφεντικό σου θα ξανασκεφτόταν την προαγωγή που σου έδωσε αν τα έβαζες στο πάρτι της δουλειάς. Επειδή όμως το να μιλάς για μουσική είναι σα να χορεύεις την αρχιτεκτονική -που είπε κάποιος- ας ακούσουμε ένα δείγμα των Vagina Lips, το Boy June από το LP Generation Y:

    Σίγουρα σας ήρθαν κύματα από το new wave των 80s, από New Order, Depeche Mode και από τις ηχητικές ρουφήχτρες των B52 σε απόλυτο εμμονικό ostinato. Ο Πολιούδης έπαιζε τα πάντα καταφέρνοντας να τους δώσει τα χαρακτηριστικά που προανέφερα: παλλόμενα κύματα ήχου, επίμονες μελωδικές κιθάρες, γραμμικά περάσματα - γέφυρες για το υπερπέραν, DIY αισθητική και μία πανταχού παρούσα μελαγχολία η οποία μου θύμιζε ακόμα και την Θεϊκή 70ίλα των REO Speedwagon. Ακούστε τι εννοώ, από την Aθανασία. 2016. Ύμνος.

     Το εντοπίσατε το μακρόσυρτο των REO? Αν όχι, σας βάζω το Take It On The Run, από το Θεϊκό Hi Infidelity και ελπίζω να καταλαβαίνετε (μη βαράτε, οι συγγένειες είναι μακρινές αλλά είναι εκεί. Ακούστε τι θα ήθελε να παίξει όχι τι έπαιξε!) το εύρος του ρεπερτορίου του Jimmy και την -παρόλα αυτά- σαφή προτίμησή του στο alternative.

  

    Σε κάθε περίπτωση, ότι κι αν άκουγα από τον Jimmy, είτε υπό τη φόρμα των Vagina Lips είτε του Mazoha, ένιωθα ότι είχα να κάνω με έναν μουσικό χαμαιλέοντα που επιμένει να χωρά όλες του τις επιρροές στη γενικότερη αισθητική των 80s. Ακούστε το beat του Ρημάζω από το φοβερό Μπάσταρδο και καταλάβετε αφενός γιατί τον θεωρώ τον καλύτερο Έλληνα της χιλιετίας και αφετέρου το πόσο καλά αξιοποιεί το ιδίωμα 80s. 

 

     Κάπως έτσι συνέχιζαν τα πράγματα, με τους επόμενους ήχους να μη διαφέρουν πολύ από τους προηγούμενους, όμως με όλα τα χαρακτηριστικά του, ηχητικά, ερμηνευτικά και στιχουργικά να έχουν τελειοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που -συνοδευόμενα από μία πιο δεμένη παραγωγή, μοιραία πέρυσι να βγάλει τον δίσκο της ζωής του (Πρωταθλητής - τυχαίο;).  

    Ο δίσκος ήταν τόσο άμεσος, ζεστός, φιλικός και ανώριμος που σ' έκανε να αναρωτιέσαι αν μοιραία πια ο μόνος δρόμος που απομένει στον Τζίμη είναι η κατηφόρα. Αν κρίνω από το EP που κυκλοφόρησε χθες, μάλλον το κατάλαβε και αποφάσισε να πάρει όλα τα καλλιτεχνικά μπογαλάκια του, να αλλάξει πίστα και να πάει ανερυθρίαστα και με περισσό θράσος να εγκατασταθεί στο χώρο του έντεχνου και να παίξει εκεί που έπαιζαν οι ...Αφοί Κατσιμίχα (ίσως και οι Poll!). Ακούστε Το Τελευταίο Βράδυ της Γης και τα ξαναλέμε.