Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

New Pornographers: "Continue as a Guest". Ούτε New ούτε Pornographers. Ευτυχώς!

Το ένατο άλμπουμ στην 25ετή καριέρα των New Pornographers ονομάζεται Continue as a Guest και αποτελεί θρίαμβο ανάμιξης νοητικής εξεζήτησης, ρυθμοδόμησης και χαράς. Ναι χαράς από τους μάλλον σκοτεινούς Καναδούς. Ως τέτοιο λοιπόν απευθύνεται σε ενήλικες που τους έλλειψαν τα συνθετα γήινα ηχοχρώματα του McCartney και οι ουρανομήκεις μελωδικές γραμμές των ELO. Αυτή και μόνο η διαπίστωση υποδεικνύει τα ελαττώματα του δίσκου: δε σπάει φόρμες, δεν ξεσηκώνει τα πιπίνια, δεν κολλάει στο μυαλό με UHU, με άλλα λόγια δεν είναι πια ούτε New ούτε Pornographers. Τα ανεχόμαστε, επειδή η πείρα τους, τα φωνητικά των Newman, Case και Calder μαζί με το σαξ του δεν θυμάμαι, ανάβουν τα neon φώτα του αεροδιάδρομου απογείωσης και όποιος δεν γκαζώνει και δεν τραβάει το τιμόνι πρέπει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που τον κρατάει δεμένο. Και αν το βρει, τουλάχιστον ας το κάνει μουσική: θα είναι η τέλεια απάντηση στο μήνυμα των New Pornographers--> η ζωή είναι ωραία. I don't mean to be the last one standing Only meant to be the next best thing You're the last of my first mistakes left And you can take that as a compliment

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα καλύτερα albums του 2023, part one

Καλησπέρα Μέχρι στιγμής η χρονιά δεν μας έχει δώσει το "μεγάλο" album, γεγονός που δεν προμηνύει πολλές δόξες για το 23. Σε κάθε περίπτωση εμείς αναζητούμε και ανακαλύπτουμε και πάμε λοιπόν στους 10, εεεεε συγγνώμη, 11 μέχρι στιγμής καλύτερους δίσκους του έτους που διανύουμε. 11) UK GRIM, Sleaford Mods Οι Sleaford Mods συνεχίζουν ανελέητα ακίνητοι. Πολύ πολύ να ρίξουν καμιά γυροβολιά γύρω απ τον εαυτό τους. Ούτε βήμα πίσω. 10) ISLANDS IN THE SKY, Death Valley Girls Ένα άλμπουμ που άρεσε λόγω ρυθμού, rattle and shake. Θυμίζουν Beach Boys, B52s. Και φυσικά θα έκαναν καλό ντουέτο με τον ψυχεδελικό gay κάουμπόϋ, Orville Peck. Εννοείται ότι αξίζει ν ακούσουμε ένα ακόμα τραγούδι από τις Death Valley Girls. Τσαχπινογαργαλιάρικη soul ερμηνεία δεκαετίας 60, θυμίζουν Surpremes. Απίθανες, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ακούγονται σα να παίζουν συνέχεια το ίδια τραγούδι: 9)FOOD FOR WORMS, The Shame. Οι Εγγλέζοι (Λονδρέζοι νομίζω) επανέρχονται αλλαγμένοι, πιο τεχνίτες, π...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

lim τείνει στο + άπειρο

National. High Violet. 11/10 Είναι αδύνατον να διαλέξεις το καλύτερο LP των National. Το χειρότερο ναι, αυτό γίνεται. Το καλύτερο όμως όχι. Δεν μπορείς. Άρα το ότι επιλέγω να ασχοληθώ με το High Violet είναι απλώς τυχαία επιλογή από 6 LP και δύο EP (εκ των οποίων το Virginia EP είναι ουσιαστικά LP).  Κατ' αντιστοιχία είναι αδύνατο να εντοπίσεις το καλύτερο τραγούδι του High Violet επειδή πρέπει να απαντήσεις στο ερώτημα ποιό είναι το δυνατό σημείο του συγκροτήματος: είναι η φωνή, είναι η σύνθεσή, είναι οι στίχοι; Άρα πώς να κρίνω; Μήπως από το ποιο τραγούδι τραγουδάω συνήθως; Απ! Φτάσαμε κάπου: οι National είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που τα τραγούδια τους τραγουδιούνται. Που τους κουβαλάς μέσα σου. Που σε στοιχειώνουν, που σε καταδιώκουν, που σε κοιτάν, που σου θυμίζουν, σε κάνουν να κατανοείς τον κόσμο γύρω σου -you find comiseration in everyone's eyes-, που σου συμπαραστέκονται, που ερμηνεύουν, που κουρσεύουν τα λόγια σου.  Είναι οι στίχοι λοιπόν....
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

TULLAMARINES: UGLY CRY

Καλησπέρα σε μία Παρασκευή που δυσκολευόμαστε να βρούμε κάτι καλό καινούργιο. Ξεχωρίζω το Ugly Cry των Αυστραλών Tullamarines το οποίο βέβαια απέχει απ το να καταφέρει αυτό που θέλουμε από τα καινούργια άλμπουμς: να μας ενθουσιάασει. Παρόλα αυτά, οι Tullamarines μας χαρίζουν αρκετές στιγμές με χαρά, ένταση και μελωδία. Αν το σκεφτείτε, πόσοι σύγχρονοι καλλιτέχνες μπορούν να το κανουν αυτό; Ακούμε Head Roll Back. Αξίζει μία ακόμα γεύση από ένα γκρουπ που αν καταφέρει και ηρεμίσει θα καταφέρει να βγάλει ένα album γεμάτο με διαμαντάκια όπως το Taller που ακούμε:
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα